Munros

De hoogste bergen van Schotland worden ook wel Munros genoemd. Ze zijn genoemd naar Sir Hugh Munro (1856 - 1919). Aan het eind van de 19e eeuw catalogiseerde Sir Hugh Munro de bergtoppen in de Highlands. In 1891 publiceerde hij zijn lijst van toppen boven de 3000 voet (914 m): de Munro Tables. Op twee na heeft Sir Hugh al 'zijn' bergen beklommen. Hij heeft niet kunnen vermoeden waar zijn lijst uiteindelijk toe zou leiden. Na zijn dood in 1919 is in 1921 de eerste 'definitieve' lijst verschenen, die sindsdien al een aantal malen herzien is. Elke herziening doet veel stof opwaaien. Sinds de laatste herziening (die van 1997) bedraagt het aantal munro's (dat zijn de hoofdtoppen uit de lijst) 284.

'Munroism' is het beklimmen van alle hoofdtoppen. Naast de 'Munros' bevat de lijst ook uit 'Tops', subtoppen hoger dan 3000 voet.
In 1901 was er de eerste Munroïst. De predikant A.E. Robertson had alle toppen bedwongen. Pas in 1923 kwam er een tweede Munroïst : merkwaardig genoeg ook een geestelijke, R. Burns. Hij was de eerste die ook alle subtoppen beklommen heeft. In 1947 was er de eerste vrouwelijke Munroïste. Inmiddels zijn er zo'n 2700 officieel geregistreerde Munroïsten. Maar dat zijn alleen diegene die de moeite hebben genomen dat aan te melden bij de
Scottish Moutaineering Club.
Tegenwoordig komen er elk jaar een 200 Munroïsten bij. Vanaf 1995 is er de eerste Nederlandse Munroïst, en in 2000 is daar een tweede bij gekomen. In augustus 2004 heeft
Martin Snijders zijn ronde voltooid. Hij is de nummer 3299 van de Munroistlist.
Een speciale gelegenheid is uiteraard je laatste Munro. Sommige Munroïsten maken er een grote happening van compleet met whisky en doedelzak. Inmiddels zijn er mensen die al bezig zijn met hun tiende (!) ronde munros. Het snelheidsrecord van alle munros staat op 48 dagen (2000) - en dat record is bereikt puur op basis van spierkracht!
Gemiddeld kost het iemand een jaar of tien om alle munros te beklimmen, maar er zijn mensen die er zelfs zestig jaar over gedaan hebben. Ron van den Burg hoopt voor de vut-leeftijd alle munros voltooid te hebben.

Munroism
Inaccessible Pinnacle Bij munroism gaat het niet om een wedstrijd, of een reeks van voor wandelaars onbereikbare toppen. De meeste zijn goed door de bergwandelaar te bereiken, hoewel er vaak geen paden zijn, en al helemaal geen gemarkeerde routes. Sommige toppen vereisen 'scrambling', klauteren zonder touwen of haken. Slechts één top, de Inaccessible Pinnacle op Sgurr Dearg op Skye vraagt echt klimwerk.

Maar is een Munroïst iemand die alleen geïnteresseerd is in het bereiken van zoveel mogelijk toppen in een tocht? Nee! Natuurbeleving staat veelal voorop. De uitzonderingen daar gelaten. De munros vormen een mooi doel als je in een bepaalde regio wilt wandelen. Indien je kampeert, kun je ze aan elkaar rijgen tot een trektocht.

Munro Tables
Wat is een top, wat is een subtop? De definitie ervan wordt belangrijk als je aan het tellen gaat. Wanneer is iets boven de 914 meter de top van een aparte berg en wanneer een subtop? In de
Munro Tables worden daar geen duidelijke definities voor gehanteerd. Dat zou niet passen in de traditie ! En vandaar ook het gedoe bij elke herziening.
Zo bestond de lijst sinds 1984 uit 277 munros, maar in 1997 is één Munro gedegradeerd, en zijn acht 'Tops' gepromoveerd zodat er nu 284 munros zijn.
Ondanks de 'geringe' hoogte van 914 tot 1314 meter, betreft het hier serieus 'bergwandelwerk'. De Schotten spreken over de hills, maar vertaald naar het Nederlands zijn het echte bergen en zeker geen heuvels. Zo kan de eerste sneeuw kan al in oktober vallen en tot mei blijven liggen, om maar iets te noemen.

Wist je dat ........
* de Ben Lomond de meest zuidelijke Munro is en de Ben Hope de meest noordelijke.
* de Ben Nevis de hoogst berg van Groot Brittannië is (